Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018

Εθνικισμός και συνωμοσιολογία: Μια κερδοφόρα επιχείρηση



Την Παρασκευή το βράδυ κατάλαβα γιατί αρκετοί Έλληνες πιστεύουν τον κάθε σαλτιμπάγκο που τους πουλάει αγάπη για την πατρίδα και τον χριστιανισμό. Είχα αϋπνίες και ο ευκολότερος τρόπος για να ζαλιστείς και να πέσεις ξερός στον ύπνο είναι να ανοίξεις την τηλεόραση. Εκεί λοιπόν, τις βραδυνές ώρες μπορείς να καταλάβεις τον λόγο που ο μέσος Έλληνας έχει μέσα του, σε μικρό ή μεγάλο ποσοστό, εθνικισμό, μισεί τις θρησκείες εκτός του χριστιανισμού και τελικά πιστεύει πως όλοι θέλουν το κακό του. 

Η τηλεόραση φιλοξενεί τις νύχτες τον Βελόπουλο, τον Λιακόπουλο αλλά και διάφορους άλλους εθνικιστές συνωμοσιολόγους που μπορούν να τρελάνουν όποιον λογικό άνρθωπο τους ακούει. Ο Λιακόπουλος λοιπόν μπήκε στην διαδικασία να μιλήσει στους Έλληνες για το IoT (Internet of Thinks). Σύμφωνα λοιπόν με τον Λιακόπουλο το IoT είναι να μπορούν να ξέρουν που βρίσκονται τα πράγματα στο χώρο. Μάλιστα έδωσε ως παράδειγμα το βιβλίο που ήταν δίπλα του και ένα τηλεκοντρόλ. Παραβλέπω την ημιμάθεια του όμως και εξακολουθώ να δω που το πάει. Με το IoT λέει θα μπορεί η μια συσκευή να επικοινωνεί με την άλλη. Ωραία λέω το φτιάχνει τώρα. Όμως για να συμβεί αυτό, λέει ο σοφός Λιακόπουλος πρέπει να υπάρχει ένα μαγνητικό πεδίο και για να γίνει η επικοινωνία ένα carrier wave (φέρον σήμα) όπως λέμε εμείς οι φυσικοί. Το ότι βάζει τον εαυτό του στην κατηγορία φυσικός με ξεπερνάει. Φυσικά αυτό το μαγνητικό πεδίο είναι η σκιά που γράφει στα βιβλία του και τα έχουν γράψει και οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί...


Κάπου εκεί δεν άντεξα και άλλαξα κανάλι. Στο επόμενο κανάλι ήταν ο Κυριάκος Βελόπουλος. Γνωστός παπαρολόγος που κάθε λέξη που ακούς από το στόμα του είναι και -10 πόντοι στο IQ σου. Αυτός έλεγε πως υπάρχει οργανωμένο σχέδιο από Αλβανία, Βουλγαρία να μας πάρουν την Ελλάδα. Μάλιστα έδειξε φωτογραφίες Αλβανών, λέει, αστυνομικών στα επεισόδια που έγιναν το προηγούμενο Σαββατοκύριακό για το όνομα Μακεδονία. 

Δυστυχώς για τον Βελόπουλο, το θέμα αυτό έχει αποδειχθεί Hoax αλλά αυτό τον Βελόπουλο δεν τον σταματάει. Σιγά τώρα, η αλήθεια δεν πουλάει αρκετά. Πριν μερικά χρόνια θυμάμαι, λίγο μετά το δημοψήφισμα, ο Βελόπουλος έλεγε πως τον Οκτώβρη θα γίνουν συγκλονιστικά πράγματα στη χώρα μας. Θα έπρεπε να προσέχουμε. Αυτό μάλιστα το θυμάμαι γιατί ένας συνάδελφος είχε πει πως του είχε πει (μόλις ακούς αυτή την αλληλουχία λέξεων είσαι σίγουρος πως πρόκειται για μαλακία) ένας γνωστός του που δουλεύει στην αστυνομία να φυλάγεται τον Οκτώβρη γιατί θα γίνουν φοβερά πράγματα. Μάλιστα τον παρότρυνε να πάρει την οικογένεια του και να πάει στην Σύρο από όπου και κατάγεται για να είναι ασφαλείς.

Ακόμα θυμάμαι πως την περίοδο που οι πρόσφυγες ερχόντουσαν στην Ελλάδα έβγαινε ο κάθε πικραμένος στο ιντερνετ και ανέβαζε άρθρα που έλεγαν ότι οι πρόσφυγες σφάζουν σκυλιά και καταστρέφουν σταυρούς. Είναι οργανωμένο σχέδιο των μουσουλμάνων για να μας κάνουν όλους μουσουλμάνους και άλλες τέτοιες βλακείες. Αφού πέρασαν δύο χρόνια και ακόμα δεν μας έχουν κάνει μουσουλμάνους λοιπόν κανένας από αυτούς δεν σκέφτηκε πως οι πηγές τους να μην είναι και οι πιο...έγκυρες. Συνεχίζουν λοιπόν και ανεβάζουν άρθρα από τα ίδια εθνικιστικά sites τα οποία έχουν ως μοναδικό σκοπό να κάνεις κλικ για να πάρουν λεφτά χωρίς να υπολογίζουν την ζημιά που κάνουν στο μυαλό του Έλληνα.


Το κακό λοιπόν δεν είναι πως βγαίνει ο κάθε αμόρφωτος και λέει την μαλακία του στην τηλεόραση  ή στο ιντερνετ αλλά τελικά επηρεάζει κι άλλους αμόρφωτους οι οποίοι τελικά φτάνουν στο σημείο να πιστεύουν πως πραγματικά όλος ο κόσμος είναι εναντίων μας γιατί εμείς είμαστε καλύτεροι από όλους. Έτσι βάζουν την ΧΑ στη βουλή, δίνουν τα λεφτά τους στον Σώρρα και αγοράζουν μαντζούνια και άλλα ιερά φίλτρα από αγίους για να γίνουν καλά. Η αγορά της βλακείας είναι η μεγαλύτερη επένδυση στην χώρα μας!


Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

Πως φτιάχνουν τα video games



Τα σύγχρονα video games, ανεξάρτητα αν είναι ποιοτικά ή όχι, ακολουθούν ένα μονοπάτι το οποίο έχει μεγάλες πιθανότητες να οδηγήσει σε κέρδος. Από τα γραφικά, τον τρόπο που θα δουλέψει μια ομάδα αλλά ακόμα και το μάρκετινγκ παίζουν σημαντικό ρόλο στην κερδοφορία ενός παιχνιδιού και οι εταιρείες που βγάζουν video games έχουν μελετήσει ποιος είναι ο βέλτιστος τρόπος.

Βέβαια όλα άρχισαν από κάπου. Κάποτε για να βγει ένα παιχνίδι στην αγορά είχε χρόνο ανάπτυξης από έξι μέχρι 12 μήνες. Φυσικά δεν συγκρίνετε με τα 2-3 χρόνια ανάπτυξης τίτλων που όταν τελικά κυκλοφορήσουν βγαίνουν ημιτελή. Οι δυνατότητες των γραφικών, του ήχου και τις συνολικής εμπειρίας  είναι καλύτερα σε σχέση με το παρελθόν τόσο για τους developers, αφού υπάρχουν καλύτερα εργαλεία και γλώσσες προγραμματισμού, όσο και για τον τελικό χρήστη.

Γραφικά

Την εποχή των 8bit τα γραφικά δεν τα έλεγες εντυπωσιακά. Όσοι θυμόμαστε το Atari2600 δεν είχαμε εντυπωσιαστεί από τα τετράγωνα γραφικά του. Όταν όμως είδαμε το NES....ήταν το κάτι άλλο. Γιατί όμως; 

To NES ήταν φτιαγμένο αποκλειστικά για να παίζει παιχνίδια. Τα παιχνίδια χρειάζονται γραφικά. Έτσι η Nintendo το εξόπλισε με ένα ξεχωριστό τσιπ για τα γραφικά. Με αυτό ο επεξεργαστής έμενε ελεύθερος για όλες τις άλλες λειτουργίες ενώ η PPU όπως ονομαζόταν (Picture Processing Unit) ζωγράφιζε όμορφα γραφικά στην τηλεόραση.

Όμως δεν έφτανε αυτό. Ειδικά όταν τα arcades είχαν απίστευτα όμορφα γραφικά. Οι προγραμματιστές επινόησαν διάφορα κόλπα για να φτιάχνουν parallel scrolling ή να αυξάνουν τα διαθέσιμα χρώματα που μπορούσαν να απεικονίσουν. 

Με την έλευση των 16bit δεν άλλαξαν πολλά. Οι προγραμματιστές ακόμα έπρεπε να βγάλουν λαγούς από το καπέλο τους για να εμφανίζουν πανέμορφα γραφικά στις τηλεοράσεις μας. Μάλιστα αρκετές φορές, ειδικά η Nintendo, τοποθετούσε ειδικά τσιπ στα παιχνίδια της που βοηθούσαν την επεξεργασία γραφικών. Γνωστά παραδείγματα το Starfox, Donkey Kong Country και Doom.


Workflow

Στις περισσότερες περιπτώσεις η ιδέα ερχόταν από το πουθενά. Τα πράγματα δεν ήταν όπως είναι σήμερα με το ένα παιχνίδι να αντιγράφει το άλλο σε όλα τα επίπεδα. Οι game designers έπρεπε να έχουν φαντασία και να προτείνουν καλές ιδέες.

Όταν τελικά μια ιδέα αποφασιζόταν πως θα υλοποιηθεί πέρναγε στο επόμενο επίπεδο. Σχέδια για το πως θα πρέπει να είναι οι χαρακτήρες, τα επίπεδα του παιχνιδιού αλλά και η γενικότερη λειτουργία του / μηχανική του καταγράφονταν σε χαρτί αλλά και σε υπολογιστή. Τότε βέβαια δεν υπήρχε το ιντερνετ για να διαμοιράζουν αρχεία όμως οι παλιές καλές δισκέτες έκαναν την δουλειά. Τα σχέδια περνούσαν στον υπολογιστή και τα έδιναν στους προγραμματιστές. 

Οι προγραμματιστές ήταν αναγκασμένοι να γράφουν σε assembly. Μπορεί να ήταν δύσκολο για κάποιον να ξέρει απ' έξω και ανακατωτά το hardware της κονσόλας όμως αν ήθελε το παιχνίδι του να είναι γρήγορο έπρεπε να γράψει σε assembly. Οι προγραμματιστές τότε ήταν πραγματικοί ήρωες της μοντέρνας εποχής αφού όποιος έχει προσπαθήσει να γράψει έστω και μια απλή πρόσθεση σε assembly θα καταλάβει το λόγο.


Διαφήμιση

Η βιομηχανία των video games δεν ήξερε πως να προβληθεί την εποχή εκείνη. Τα video games δεν ήταν mainstream όπως σήμερα, έτσι η πιο φτηνή και σίγουρη λύση ήταν να προβληθούν στα περιοδικά ειδικού τύπου. Σπάνια έβλεπες κάποια διαφήμιση στην τηλεόραση αλλά ακόμα και όταν το έκαναν ήταν ευφάνταστες (μέχρι τα μέσα 90. Μετά έγιναν αηδιαστικές).

Μπορεί σήμερα, ένας gamer, να έχει άπειρες πηγές ενημέρωσης για το παιχνίδι που τον ενδιαφέρει, όμορφα κορίτσια να το παρουσιάζουν στις εκθέσεις και video στο youtube όμως τότε η μοναδική ευκαιρία να γνωρίσει κάποιος το παιχνίδι και να παίξει λίγο κάποιο demo ήταν μια και μόνο έκθεση. Η γνωστή CES.


Μπορεί τα χρόνια να έχουν περάσει, τα πράγματα να έχουν αλλάξει, όμως όσοι φτιάχνουν video games θέλουν δύο πράγματα. Αρχικά να φτιάξουν τίτλους που θα τους αγαπήσει ο κόσμος και να μείνουν στην ιστορία και...να αδειάσουν το πορτοφόλι μας....


Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Ήρωες της Πληροφορικής Νο 9: Bill Gates



Μα αφού ο Bill Gates υποστηρίζει τον κλειστό κώδικα πως μπορεί να είναι ήρωας της πληροφορικής, ακούω να ρωτάνε κάποιοι. Και η απάντηση είναι απλή. Γιατί χωρίς τον Bill Gates και τα Windows δεν θα υπήρχε το modular PC που όλοι ξέρουμε και αγαπάμε. Θα υπήρχε μόνο η apple και τότε θα ήμασταν πραγματικά δέσμιοι μιας μόνο εταιρίας.

Ο Bill Gates, σαν παιδί, ήταν ιδιαιτέρα ευφυής. Βέβαια βοήθησε και το περιβάλλον αφού ο πατέρας του ήταν εισαγγελέας και η μητέρα του καθηγήτρια. Σε μια τέτοια αστή οικογένεια δύσκολα το παιδί θα βγει επαναστάτης. Όμως αυτό που είχε ο Gates που τον έκανε να ξεχωρίζει ήταν η ανταγωνιστική του φύση.

Η πρώτη επαφή του Gates με τους υπολογιστές ήταν με τον PDP-10. Εκείνη την περίοδο που μάθαινε να προγραμματίζει γνώρισε και τον άνθρωπο που του άλλαξε την ζωή, τον Paul Allen, τον άνθρωπο με τον οποίο θα έγραφαν την BASIC αργότερα αλλά και θα ίδρυαν μαζί την Microsoft. 

Με τους βαθμούς του ο Gates κατάφερε να περάσει στο Χάρβαρντ κάτι απόλυτα λογικό. Αυτό που δεν ήταν λογικό ήταν όταν αποφάσισε να εγκαταλείψει το Χάρβαρντ για να γίνει επιχειρηματίας. Ήταν τόσο αποφασισμένος να τα καταφέρει (ανταγωνιστική φύση) που κατάφερε και πούλησε στην μεγάλη τότε IBM ένα λειτουργικό σύστημα που ο ίδιος ο Gates δεν είχε στα χέρια του. Αφού η IBM δέχθηκε αυτό το ανύπαρκτο λειτουργικό, χωρίς να ξέρει πως ο Gates πουλούσε κάτι φανταστικό, έψαξε και βρήκε έναν άνθρωπο που είχε γράψει ένα λειτουργικό σύστημα για IBM PC και το αγόρασε για 100.000 δολάρια.  Το όνομα του λειτουργικού DOS. Disk Operating System που αργότερα πήρε την ονομασία MS DOS για προφανείς λόγους.

Ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής ήταν η apple. Μπορεί η MS να πουλούσε λειτουργικό σύστημα ενώ η apple όλο το πακέτο, όμως αυτός που τελικά θα είχε το λογισμικό του σε περισσότερους υπολογιστές θα ήταν ο νικητής. Η ιδεολογία της apple, που κρατάει μέχρι σήμερα είναι να πουλήσει στον τελικό καταναλωτή έναν υπολογιστή, όπως εκείνη νομίζει πως πρέπει να είναι από πλευράς hardware και πάνω στο hardware που έχει επιλέξει να γράψει το λειτουργικό της. Η MS έβγαλε λεφτά από το αντίθετο μοντέλο. Ο χρήστης επιλέγει πως θα είναι το hardware που επιθυμεί και η MS τον διαβεβαιώνει πως το λειτουργικό της θα τρέχει ανεξάρτητα από το επιλεγμένο hardware. 

Εξαιτίας του Gates, του DOS και των Windows τα IBM PC Compatibles κέρδισαν την μάχη και έτσι εμείς τώρα απολαμβάνουμε αυτό το μοντέλο εγκαθηστώντας όποιο λειτουργικό επιθυμούμε στον υπολογιστή μας. Μπορεί λοιπόν ο Gates να χαρακτηριστεί σωτήρας του ελεύθερου λογισμικού ακόμα και αν ο ίδιος δεν συμφωνούσε. Φυσικά. Χωρίς να το καταλάβει έβαλε τον ανοιχτό κώδικα παντού μέσα στα σπίτια μας.

Τα τελευταία χρόνια ο Gates έχει αποσυρθεί από την διαχείριση της MS. Η τεχνολογία και ο ανταγωνισμός έχει αλλάξει σε μεγάλο βαθμό και σήμερα η MS είναι αναγκασμένη να στηρίζει, έστω και σε μικρό βαθμό, τα προϊόντα ελεύθερου λογισμικού. Όμως ποιος είναι ο πατέρας του ελεύθερου λογισμικού θα το δούμε σε ένα άλλο άρθρο.



Assassin's Creed Odyssey



Κάτι γνώριμο, για εμάς τους Έλληνες, έρχεται από την UbuiSoft. Πέρασαν πάνω από 10 χρόνια από το πρώτο Assassin's Creed και επιτέλους ήρθε ο καιρός να επισκεφτεί και την αρχαία Ελλάδα που ταιριάζει τόσο σε τέτοιου είδους παιχνίδια.

Από τα βίντεο λοιπόν που έχω δει το παιχνίδι μοιάζει πανέμορφο. Δεν είμαι βέβαια ειδικός των γραφικών για αυτή τη γενιά κονσολών, αφού εξακολουθώ και θεωρώ πως είναι η χειρότερη γενιά ever, όμως τα γραφικά φαίνονται απίστευτα ρεαλιστικά...από μακριά. Όταν η κάμερα πλησιάζει στα πρόσωπα των χαρακτήρων παρατηρούμε δύο προβλήματα. Το ένα είναι η ρομποτικές κινήσεις των εκφράσεων και το δεύτερο είναι το lipsync. Δεν είναι κάτι βέβαια που εύκολα μπορεί να φτιαχτεί αφού και όλες οι προηγούμενες γενιές έπασχαν από το ίδιο πρόβλημα.


Όμως όταν καβαλάς το άλογο σου και τρέχεις φαίνεται υπέροχο. Σαν την φωτεινή εκδοχή του Red Dead Redemption. Και ναι το παιχνίδι από τα βίντεο που είδα μου το θύμισε πολύ το RDR κάτι που δεν είναι απαραίτητα κακό. Όμως έτσι πρέπει να είναι ένα AC παιχνίδι. Το πρώτο έγινε δημοφιλές εξαιτίας των φοβερών για την εποχή γραφικών του αλλά και για την μέθοδο που ακολούθησε ώστε να μπορείς να σκαρφαλώνεις σε κτίρια. Τώρα, στην αρχαία Ελλάδα σε τι κτίρια θα σκαρφαλώσει ο χαρακτήρας δεν ξέρω αλλά υποθέτω πως θέλουν να ανανεώσουν το franchise.


Μάλιστα, σε αυτό το AC, θα έχεις δυνατότητα να μιλάς με άλλους χαρακτήρες από κάποιο dialogue tree, να κερδίζεις experience points και να αναπτύσσεις τον χαρακτήρα σου κλπ. Ακριβώς δηλαδή όπως ένα πραγματικό RPG. Τελευταία μάλιστα παρατηρώ μια τάση γενικότερη προς το RPG είτε αυτό είναι αθλητικός τίτλος ή action. Ίσως να έχουν μυριστεί οι εταιρίες πως έτσι κερδίζουν λεφτά, κάνοντας κάποιον παίχτη να επενδύσει σε ένα παιχνίδι τόσες ώρες ώστε να μην μπορεί να ξεκολλήσει και στη συνέχεια να αγοράζει mods, expansions κλπ.

Πιθανότατα να μην το παίξω το AC Odyssey μόλις βγει αφού δεν διαθέτω κάποια κονσόλα που να το τρέχει αλλά ούτε έχω τον χρόνο πια για να ασχοληθώ με τόσο χρονοβόρους τίτλους. Όμως θα ήθελα να δω κι άλλες προσπάθειες που να έχουν αναφορά στην αρχαία Ελλάδα αφού βρίθει από μύθους και ιστορία και μπορείς εύκολα να φτιάξεις μια επική ιστορία πάνω σε όλα αυτά.


Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

Τίποτα, τίποτα δεν μας σταματά....



Έχουν περάσει 31 χρόνια από τις 14 Ιουνίου του 1987, όταν η μικρή Ελλάδα κέρδιζε στον τελικό την τρομακτική σε ταλέντο Σοβιετική Ένωση στον τελικό του Ευρωμπάσκετ. Ήταν η μέρα που θα ξεκινούσε για την Ελλάδα ένα μπασκετικό ταξίδι γεμάτο επιτυχίες, χαρές αλλά και λύπες.

Την προηγούμενη χρονιά, το 1986 στο παγκόσμιο, η μικρή Ελλάδα είχε καταφέρει να κερδίσει μόλις την 10ή θέση. Κανένας δεν περίμενε πως την αμέσως επόμενη χρονιά θα μπορούσε να κατακτήσει την Ευρώπη. Άλλωστε δεν είχε και καμία μπασκετική ιστορία που να κάνει τους αντιπάλους να την κοιτάνε με δέος ούτε είχε τα μεγάλα ονόματα που τα κυνήγαγαν οι scouters της Αμερικής. Κανένας λοιπόν δεν θα το περίμενε.


Κανένας; Έ, ίσως όχι και κανένας. Ο Γιαννάκης και ο Γκάλης είχαν δέσει ήδη στον Άρη φτιάχνοντας μια αυτοκρατορία. Ο Φασούλας κυριαρχούσε στους αιθέρες με τον ΠΑΟΚ ενώ ο Φάνης είχε δείξει σε όλους το μεγάλο του ταλέντο. Μπορεί να μην ήταν τα ηχηρά ονόματα των Σοβιετικών όπως ο Μαρτσουλιόνης, ο Βολκόφ ή ο Τσατσένκο ή των Γιουγκοσλάβων με Ντίβατς και Πέτροβιτς όμως ήξεραν να βάζουν την μπάλα στο καλάθι. Ήξεραν να συνεργάζονται.

Έτσι λοιπόν ξεκίνησαν για το Ευρωμπάσκετ και τρώγοντας τους ήρθε η όρεξη. Αρχικά ήταν η Γαλλία, μετά η Ισπανία και φυσικά, το σκιάχτρο της Εθνικής για τα επόμενα χρόνια, η Εθνική Γιουγκοσλαβίας. Τότε άρχισαν να το πιστεύουν. Άρχισαν να το οραματίζονται. Ώσπου έφτασαν στον τελικό. Όσους έχω ακούσει να μιλάνε για αυτό το 10ήμερο του Ευρωμπάσκετ μιλάνε για κάτι διαφορετικό. Μια ολόκληρη χώρα να βρίσκεται σε ένα όνειρο με τον καύσωνα να μην βοηθάει την λογική. 

Ήταν η πρώτη φορά που η εθνική είχε φτάσει στον τελικό. Μάλιστα ήταν τόσο πρωτόγνωρο για τον αείμνηστο Φίλιππο Συρίγο που δεν μιλούσε για τίτλο αλλά για....πρόκριση. Δεν έφταναν όμως οι πόντοι του Γκάλη, η άμυνα του Φασούλα και του Γιαννάκη ή ο ιδρώτας όλων των παιχτών της εθνικής. "Η πρόκριση ήταν στα χέρια αυτού του τίμιου γίγαντα" του Αργύρη Καμπούρη.


Δύο εύστοχες βολές και η εθνική Ελλάδος έγραφε ιστορία, για εκείνη την βραδιά αλλά και για τα 30+ επόμενα χρόνια. Από τότε και μετά ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός έγιναν πρωταθλητές Ευρώπης, η Εθνική κέρδισε κι άλλο τίτλο και το Ελληνικό μπάσκετ ανέβηκε ψηλά. Μέχρι την δεύτερη θέση στο παγκόσμιο. Οι έφηβοι του 1995 ονομάστηκαν Dream Team και το μπάσκετ μπήκε στην καθημερινότητα μας.

Χωρίς όμως το 1987 δεν θα είχαμε Σιγάλα και Αλβέρτη, δεν θα είχαμε Διαμαντίδη και Σπανούλη. Και φυσικά δεν θα είχαμε Αντεντοκούμπο, ανεξάρτητα των αθλητικών του ικανοτήτων. 

Χρόνια πολλά λοιπόν Ελληνικό μπάσκετ. Να τα χιλιάσεις με ακόμα περισσότερες επιτυχίες!

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

Πρωτάθλημα NBA: Απολογισμός του πρωταθλήματος



Τέλος και φέτος το NBA. Το πρωτάθλημα το πήραν αναμενόμενα οι Warriors, ο Lebron έπαιξε αναμενόμενα πάνω από τις ανθρώπινες δυνατότητες για άλλη μια φορά. Τίποτα περίεργο για το NBA τα τελευταία 4 χρόνια. Όμως πόσο καλό ή κακό κάνει στο μπάσκετ το τέλος αυτής της σεζόν;

Χάρηκα που οι Warriors πήραν και φέτος το πρωτάθλημα. Μάλιστα φέτος το χάρηκα λίγο περισσότερο. Όχι γιατί είμαι Warriors (Celtics for life) αλλά γιατί το να το πάρει μια ομάδα το πρωτάθλημα είναι καλύτερο από το να το πάρει μόνο ένας παίχτης. Έχω πει και στο παρελθόν πως ο λόγος που δεν συμπαθώ και τόσο τον Lebron είναι γιατί θέλει να τα κάνει όλα μόνος του. Αν πετύχαινε φέτος να πάρει το πρωτάθλημα με τους Cavs το νέο Trend του NBA θα ήταν ένας υπεραθλητικός σούπερσταρ και μια μέτρια υπόλοιπη ομάδα. Αυτό δεν κάνει καλό στο μπάσκετ.

Θα μου πεις κάνει καλό στο μπάσκετ να έχεις 3 από τους καλύτερους παίχτες του πρωταθλήματος στην ίδια ομάδα; Όχι, αλλά δεν αλλάζει και καμία ισορροπία. Όλοι οι πρωταθλητές NBA είχαν τουλάχιστον 2 σούπερσταρ. Έτσι γινόταν πάντα. Οι Lakers είχαν Magic - Kareem, οι Celtics είχαν Bird - McHale - Parish -Ainge, οι Bulls είχαν Jordan - Pippen, οι νεότεροι Lakers Kobe - Saq κλπ.
Δεν υπάρχει ομάδα που πήρε πρωτάθλημα με έναν μόνο παίχτη.


Το μπάσκετ είναι ομαδικό άθλημα. Ο Lebron όμως δεν το καταλαβαίνει. Γιατί ο Kyrie έφυγε από τους Cavs; Επειδή κατάλαβε πως με τον Lebron στην ίδια ομάδα εκείνος θα είχε ρόλο κομπάρσου. Οι Cavs δεν θα ήταν ομάδα του Cleveland αλλά η ομάδα του Lebron. Στους Celtics βρήκε μια πραγματική ομάδα που ο ένας βοηθάει και συμπληρώνει τον άλλον.

Όσο ο Lebron δεν μπορεί να το καταλάβει αυτό τόσο θα χάνει πρωταθλήματα. Διάολε, ακόμα και ο MJ το κατάλαβε αυτό και προσαρμόστηκε έτσι ώστε να βοηθάει ολόκληρη την ομάδα και όχι μόνο τα δικά του στατιστικά.

Το κακό βέβαια αυτή τη στιγμή στο NBA είναι πως δεν υπάρχει άλλη ομάδα που να αντιμετωπίσει στα ίσια τους Warriors. Έτσι το NBA χάνει σε ενδιαφέρον. Όλοι περίμεναν οι τελικοί ή να έρθουν 4-0 ή 4-1. Ήταν πιο προβλέψιμο και από την ανατολή του ήλιου. Αυτό δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα για το προϊόν που θέλει να πουλήσει. Φτάνει σε επίπεδα ελληνικού πρωταθλήματος που εδώ και 13 χρόνια τελικός είναι Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός.

Όσο όμως και αν δεν συμπαθώ τον Lebron δεν γίνεται να μην σε στεναχωρεί το γεγονός πως ένας άνθρωπος έδωσε τα πάντα για να κατακτήσει τον στόχο του και απέτυχε. Η συνέντευξη του Lebron μετά τον 4ο τελικό σε έκανε να τον λυπάσαι. Το καπέλο έκρυβε τα μάτια του, η φωνή του ήταν αρκετά αδύναμη και είχε την γενική εικόνα του χαμένου. Όμως όπως είπα και πριν φταίει ο ίδιος που δεν παίζει σε ομάδα με καλούς παίχτες. Τι κακό είχε το Miami Που δεν ήταν ο μόνος παίχτης που έβγαζε τα κάστανα από τη φωτιά δηλαδή; 


Δεν ξέρω για πόσο καιρό ο Lebron θα μπορεί να παίζει όπως παίζει όμως αυτό που βλέπω είναι πως οι Warriors δεν έχουν διάθεση να χάσουν άλλα πρωταθλήματα. Αν οι μεγάλοι σούπερσταρ όπως ο Curry και ο Durant μπορούν να δεχθούν λιγότερα χρήματα απλά και μόνο για να έχουν μεγαλύτερο ποσοστό στην διεκδίκηση του τίτλου βλέπω να έχουμε νέο πρωταθλητή σε 3-4 χρόνια και όχι νωρίτερα. Αν φυσικά δεν αλλάξει κάτι στις ισορροπίες και δεν φτιαχτεί κι άλλη σούπερομάδα. 

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2018

USB: Μια σειριακή ιστορία



Είναι δύσκολο να βρεις κάποιον άνθρωπο το 2018, ακόμα και στην πρωτόγονη Ελλάδα, που να μην έχει χρησιμοποιήσει και να μην ξέρει τι είναι "το" USB. Κάποιοι το συνδέουν με την αποθήκευση δεδομένων ενώ άλλη με την φόρτιση των κινητών τους. Όμως η πραγματική χρήση μιας σύνδεσης USB είναι η σύνδεση κάποιας εξωτερικής συσκευής με τον υπολογιστή.

Πριν το USB υπήρχαν πολλές διαφορετικές μέθοδοι σειριακής σύνδεσης με τον υπολογιστή. Πλατιά βύσματα, στρογγυλά βύσματα και αντάπτορες πάνω σε άλλα καλώδια. Και αν ο υπολογιστή σου δεν υποστήριζε κάποιον συγκεκριμένο τύπο σύνδεσης; Τι μπορούσες να κάνεις; Και κάπως έτσι γεννήθηκε το USB.