Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

Τίποτα, τίποτα δεν μας σταματά....



Έχουν περάσει 31 χρόνια από τις 14 Ιουνίου του 1987, όταν η μικρή Ελλάδα κέρδιζε στον τελικό την τρομακτική σε ταλέντο Σοβιετική Ένωση στον τελικό του Ευρωμπάσκετ. Ήταν η μέρα που θα ξεκινούσε για την Ελλάδα ένα μπασκετικό ταξίδι γεμάτο επιτυχίες, χαρές αλλά και λύπες.

Την προηγούμενη χρονιά, το 1986 στο παγκόσμιο, η μικρή Ελλάδα είχε καταφέρει να κερδίσει μόλις την 10ή θέση. Κανένας δεν περίμενε πως την αμέσως επόμενη χρονιά θα μπορούσε να κατακτήσει την Ευρώπη. Άλλωστε δεν είχε και καμία μπασκετική ιστορία που να κάνει τους αντιπάλους να την κοιτάνε με δέος ούτε είχε τα μεγάλα ονόματα που τα κυνήγαγαν οι scouters της Αμερικής. Κανένας λοιπόν δεν θα το περίμενε.


Κανένας; Έ, ίσως όχι και κανένας. Ο Γιαννάκης και ο Γκάλης είχαν δέσει ήδη στον Άρη φτιάχνοντας μια αυτοκρατορία. Ο Φασούλας κυριαρχούσε στους αιθέρες με τον ΠΑΟΚ ενώ ο Φάνης είχε δείξει σε όλους το μεγάλο του ταλέντο. Μπορεί να μην ήταν τα ηχηρά ονόματα των Σοβιετικών όπως ο Μαρτσουλιόνης, ο Βολκόφ ή ο Τσατσένκο ή των Γιουγκοσλάβων με Ντίβατς και Πέτροβιτς όμως ήξεραν να βάζουν την μπάλα στο καλάθι. Ήξεραν να συνεργάζονται.

Έτσι λοιπόν ξεκίνησαν για το Ευρωμπάσκετ και τρώγοντας τους ήρθε η όρεξη. Αρχικά ήταν η Γαλλία, μετά η Ισπανία και φυσικά, το σκιάχτρο της Εθνικής για τα επόμενα χρόνια, η Εθνική Γιουγκοσλαβίας. Τότε άρχισαν να το πιστεύουν. Άρχισαν να το οραματίζονται. Ώσπου έφτασαν στον τελικό. Όσους έχω ακούσει να μιλάνε για αυτό το 10ήμερο του Ευρωμπάσκετ μιλάνε για κάτι διαφορετικό. Μια ολόκληρη χώρα να βρίσκεται σε ένα όνειρο με τον καύσωνα να μην βοηθάει την λογική. 

Ήταν η πρώτη φορά που η εθνική είχε φτάσει στον τελικό. Μάλιστα ήταν τόσο πρωτόγνωρο για τον αείμνηστο Φίλιππο Συρίγο που δεν μιλούσε για τίτλο αλλά για....πρόκριση. Δεν έφταναν όμως οι πόντοι του Γκάλη, η άμυνα του Φασούλα και του Γιαννάκη ή ο ιδρώτας όλων των παιχτών της εθνικής. "Η πρόκριση ήταν στα χέρια αυτού του τίμιου γίγαντα" του Αργύρη Καμπούρη.


Δύο εύστοχες βολές και η εθνική Ελλάδος έγραφε ιστορία, για εκείνη την βραδιά αλλά και για τα 30+ επόμενα χρόνια. Από τότε και μετά ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός έγιναν πρωταθλητές Ευρώπης, η Εθνική κέρδισε κι άλλο τίτλο και το Ελληνικό μπάσκετ ανέβηκε ψηλά. Μέχρι την δεύτερη θέση στο παγκόσμιο. Οι έφηβοι του 1995 ονομάστηκαν Dream Team και το μπάσκετ μπήκε στην καθημερινότητα μας.

Χωρίς όμως το 1987 δεν θα είχαμε Σιγάλα και Αλβέρτη, δεν θα είχαμε Διαμαντίδη και Σπανούλη. Και φυσικά δεν θα είχαμε Αντεντοκούμπο, ανεξάρτητα των αθλητικών του ικανοτήτων. 

Χρόνια πολλά λοιπόν Ελληνικό μπάσκετ. Να τα χιλιάσεις με ακόμα περισσότερες επιτυχίες!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου