Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Ο πρίγκιπας των δράκων


Στην Ελλάδα το epic fantasy απασχολεί μια ιδιαίτερα συγκεκριμένη μερίδα του κόσμου. Η μόνη περίπτωση που θυμάμαι το epic fantasy να έγινε λίγο περισσότερο...main stream ήταν την τριετία και λίγο πιο μετά της εποχής που παιζόταν ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών. Αρκετοί τότε μάθανε για τον κόσμο των Dungeons and Dragons, των Forgotten Realms κλπ. Όμως δεν θυμάμαι να είχε γραφτεί ποτέ βιβλίο από Έλληνα που να δημιουργεί έναν τέτοιο κόσμο. Μέχρι που διάβασα τον Πρίγκιπα των Δράκων.

Σε έναν κόσμο μυθικό, μαίνεται ένας πόλεμος: Αντίπαλοι, τα δύο μέλη της βασιλικής οικογένειας των δράκων, ο Κρόνος, που επιθυμεί την επικυριαρχία σε καθετί ζωντανό και η Ηώ, που θέλει την ισορροπία. Από αυτή την τιτανομαχία θα επιζήσουν ελάχιστοι, και η ισορροπία θα επικρατήσει μόλις για μια χιλιετία. Χίλια χρόνια μετά, ο Κρόνος θα φέρει στο κόσμο δαίμονες από τη διάσταση της φωτιάς, για να τον υπηρετήσουν και να πολεμήσουν για χάρη του. Τότε η Ηώ, μόνη πιστή από τους δράκοντες της γενιάς της θα σώσει το νεογέννητο αγοράκι από τα νύχια τν δαιμόνων, για να γίνει ο ήρωας στη τελική μάχη. Το όνομά του Ορίωνας.
Αρχικά να πως τη μου άρεσε στο βιβλίο. Η ιστορία, το γενικότερο plotline της δηλαδή, αν και τετριμμένο (ο εκλεκτός που θα σώσει το κόσμο) ήταν ενδιαφέρουσα. Όταν υπάρχει ένας ήρωας που ξεχωρίζει μπορείς να ταυτιστείς μαζί του ή τουλάχιστον να τον καταλάβεις περισσότερο και να δεις το κόσμο με τα δικά του μάτια.  Η χρήση των κενταύρων σαν πλάσματα του δάσους (αντί για τα elves) ήταν ευχάριστη αλλαγή. Ομολογώ πως δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει σε άλλο epic fantasy βιβλίο για τους Κενταύρους με τέτοιον τρόπο που να μπορούν να αντικαταστήσουν τα γνωστά και συνηθισμένα πλέον elves. Επίσης μου άρεσε η χρήση των δρυϊδων που λειτουργούν σαν τους wizards στον κόσμο του Τολκιν.

Εξαιρετική έκπληξη μου έκανε η χρήση των ελληνικών ονομάτων των ηρώων αν και κάποιος φορές λειτουργούσε και κάποιες άλλες όχι. Όμως σίγουρα για το κοινό στην Ελλάδα είναι καλύτερο να ακούει το όνομα Πολυνείκης αντί για Aragorn ή Ορίων αντί για Ελμίνστερ. Οι δράκοι, σε αντίθεση με άλλα epic fantasy έργα, δεν είναι απλά πολεμικές μηχανές ή ο μεγάλος και παντοδύναμος κακός που ο ήρωας πρέπει να νικήσει αλλά παίρνουν αποφάσεις που έχουν αντίκτυπο στο κόσμο.

Στα αρνητικά του βιβλίου είναι οι πομπώδης περιγραφές αλλά και η έλλειψη στοιχείων που κάνουν τον κόσμο πιο σκοτεινό και τους χαρακτήρες περισσότερο ευάλωτους και αληθινούς. Σε άλλα epic fantasy βιβλία οι ήρωες έχουν πάθη. Πίνουν, τους αρέσουν οι γυναίκες αναγκάζονται να κλέψουν για να ζήσουν κλπ. Εδώ οι βασικοί ήρωες περιβάλλονται από μια ασπίδα ηθικής που δεν σπάει με τίποτα. Αυτό τους φέρνει στο επίπεδο του superman που τίποτα δεν μπορεί να τον νικήσει και κατά συνέπεια τους κάνει λιγότερο ενδιαφέροντες.

Σε ένα άλλο σημείο που θα ήθελα να σταθώ είναι η οικονομία χώρου. Δηλαδή, αρκετά από αυτά που γράφει το βιβλίο θα μπορούσαν να γραφούν συντομότερα χωρίς να κουράζουν τον αναγνώστη και άλλα θα μπορούσαν να παραλειφθούν τελείως. Για παράδειγμα το backstory των δράκων, αν και ενδιαφέρων, κράτησε 3 κεφάλαια αν θυμάμαι καλά. Θα μπορούσε να είναι μικρότερο για να μην κουράσει τον αναγνώστη. Ή για παράδειγμα οι αγώνες στο βασίλειο της Αφαίας. Θα μπορούσαν να λείπουν εντελώς.

Τελειώνω με τα αρνητικά λέγοντας πως ο έρωτας της Αλισάχνης με τον Όριν δεν με έπεισε ποτέ. Έμοιαζε σαν να υπήρχε μέσα στην ιστορία με μόνο σκοπό να υπάρχει ένα love interest του βασικού ήρωα. Επίσης ενώ στην αρχή φαινόταν πως ο Όριν θα περάσει από κάποια δοκιμασία που θα τον έκανε δυνατότερο και σοφότερο μοιάζει απλά να επιστρέφει στη μάχη δυνατότερος και σοφότερος επειδή έμαθε το backstory των δράκων. Θα μπορούσε ο ήρωας να περάσει κάποια δοκιμασία ώστε να μην είναι τόσο μονοδιάστατος. Και φυσικά όταν πεθαίνει ένας βασικός χαρακτήρας καλό είναι να παραμένει νεκρός. Στο τέλος του βιβλίου, στη τελευταία μάχη πεθαίνει η αγαπημένη του ήρωα με μόνο ουσιαστικό σκοπό ο ήρωας να γίνει έξω φρενών και να σκοτώσει περισσότερους δαίμονες, αφού μετά το τέλος της μάχης και έχοντας εξασφαλίσει τη νίκη η Αλισάχνη με μαγεία επανέρχεται στη ζωή.

Αν και το βιβλίο έχει αρκετά προβλήματα είναι μια αξιόλογη προσπάθεια από έναν Έλληνα συγγραφέα να προσεγγίσει το epic fantasy που αξίζει να διαβαστεί. Σίγουρα δείχνει να έχει μέλλον σμιλεύοντας καλύτερα τον κόσμο που έχει δημιουργήσει ήδη. Ελπίζω να δούμε κι άλλο παρόμοιο και καλύτερο έργο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου