Δευτέρα, 7 Ιουλίου 2014

Καρφώματα!!!


Σαν παιδί μεγάλωσα με την τηλεόραση να μου διδάσκει ένα σωρό πράγματα. Ήταν το internet της  της δικιάς μου γενιάς. Επηρεασμένος από τις πάμπολλες Αμερικάνικες σειρές, στις οποίες το μπάσκετ ήταν το κατεξοχήν άθλημα της επιλογής των περισσότερων ηρώων, αγάπησα το μπάσκετ...όμως σε μια περιοχή όπως την Καλλιθέα όπου οι περισσότεροι από τους συμμαθητές μου προτιμούσαν το ποδόσφαιρο.

Όταν μετακόμισα στο Λαύριο όλος ο κόσμος έπαιζε μπάσκετ. Χαρακτηριστικά θυμάμαι ένα απόγευμα που εγώ και οι φίλοι μου προσπαθούσαμε να βρούμε ένα άδειο γήπεδο για να παίξουμε. Στο Λαύριο λοιπόν το μπάσκετ έγινε ακόμα περισσότερο σημαντικό για μένα αφού οι κόντρες και ο ανταγωνισμός ήταν μεγάλος. Η ομάδα μπάσκετ του Λαυρίου αυτή τη στιγμή έχει αναρριχηθεί στην Α2.

Εκείνη την περίοδο άρχισα να αγαπώ και τα μαθηματικά. Σε συνδυασμό με το μπάσκετ ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να ζητήσει το προϊστορικό παιδικό μυαλό μου. Κάθε Τρίτη αγόραζα το "Τρίποντο" και μελετούσα με τις ώρες τις καρτέλες των στατιστικών. Σιγά σιγά κατάλαβα πως στο μπάσκετ μπορείς να βγάλεις στατιστικά από το οτιδήποτε. Πόσα σουτ κάνεις σε κάθε αγώνα, πόσα βάζεις, πόσα λεπτά παίζεις, τι ύψος έχεις, πόσο ψηλά πηδάς, τη γωνία πρέπει να κάνει η μπάλα όταν χτυπήσει το ταμπλό για να μπει στο καλάθι. Μπορώ να συνεχίσω για ώρες να γράφω τα μετρήσιμα ποσά της μπασκετικής στατιστικής.

Κάτι όμως που δεν είχα σκεφτεί ποτέ ήταν το πόσο συχνά ένας παίχτης καρφώνει την μπάλα στο καλάθι. Αυτή η κίνηση που ξεσηκώνει το πλήθος και καταγράφεται στις 10 καλύτερες φάσης κάθε βδομάδας. Σίγουρα δεν σου προσφέρει περισσότερους πόντους από ένα απλό jump shoot αλλά έχει τέτοια δύναμη που σου αποτυπώνεται στο μυαλό για μήνες.

Πριν αρχίσω να ασχολούμαι και να μαθαίνω περισσότερο για το μπάσκετ πίστευα πως ο M. Jordan κάνει μόνο καρφώματα. Επηρεασμένος από το μύθος του με τους διαγωνισμούς καρφωμάτων και τις εντυπωσιακές φάσεις είχα την εντύπωση πως αυτός ήταν ο λόγος που τον θεωρούσαν όλοι καλύτερο παίχτη. Όταν όμως ξεκίνησε να παίζει ξανά μπάσκετ με τους Bulls και άρχισα κι εγώ να παρακολουθώ περισσότερο μπάσκετ είδα πως μπορούσε να τελειώσει ένας ολόκληρος αγώνας χωρίς να κάνει ούτε ένα κάρφωμα.

Το κανάλι στο youtube Pro Shooting System έχει αναρτήσει ένα ενδιαφέρον βίντεο σχετικά με την συχνότητα των καρφωμάτων. Έτσι λοιπόν στο NBA μόνο το 4,5% των προσπαθειών καταλήγουν σε  καρφώματα. Είναι μικρό σίγουρα αφού όλοι λιγότερο ή περισσότερο θυμόμαστε κάποιο απίστευτο κάρφωμα παρά ένα δύσκολο shoot. Θα ήθελα βέβαια να μπορούσαμε να μετρήσουμε αυτό το στατιστικό και σε άλλες εποχές...για παράδειγμα πριν την εποχή που το NBA είχε απαγορεύσει τα καρφώματα (η αντίστοιχη ποταπαγόρευση του μπάσκετ) και να το συσχετίσουμε με την πρώτη σεζόν που "ελευθέρωσε" την αμαρτωλή αυτή πράξη. Δυστυχώς όμως το δείγμα έχει παρθεί από το 2000 και μετά οπότε τα όνειρα μου για μπασκετική μελέτη δεν θα γίνουν πραγματικότητα

Φυσικά είναι αναμενόμενο στη θέση του point guard (που συνήθως καταλαμβάνουν παίχτες με μικρότερο ύψος) το ποσοστό καρφωμάτων είναι ακόμα μικρότερο. Οι περισσότεροι point guard εξ'αιτίας του περιορισμού τους στο ύψος προτιμούν τα μακρινά shoot ή τα εντυπωσιακά lay-up. Ελάχιστοι point guard μπορούν να καρφώσουν με άνεση και αφού είναι κάτι που δεν μπορούν να το κάνουν εύκολα δεν το διακινδυνεύουν.

Στις πιο "ψηλές" θέσεις (shooting guard, small forward) τα ποσοστά ανεβαίνουν μεν αλλά όχι σε εντυπωσιακό βαθμό. Ο Kobe Bryant (παίχτης που έχει μιμηθεί το στυλ παιχνιδιού του Jordan στον υπερθετικό βαθμό) κάνει λιγότερα από 4 καρφώματα σε κάθε 100 προσπάθειες. Και μιλάμε για έναν παίχτη που οι αθλητικές του ικανότητες είναι πολύ πάνω από το μέσο όρο.

Σχεδόν διπλάσιο ποσοστό έχει ο κατά πολύ δυνατότερος από τον Kobe Bryant, LeBron James. Σχεδόν 8 καρφώματα κάθε 100 προσπάθειες. Ακόμα και ο Vince Carter (νικητής διαγωνισμού καρφωμάτων, εντυπωσιακός στα καρφώματα του ακόμα και in-game και ένας από τους καλούς σκόρερ) έχει ποσοστό καρφωμάτων 4,9%.

Όμως το ύψος δεν παίζει μεγάλο ρόλο αφού ο Tim Duncan, o Power Forward των San Antonio Spurs τέσσερις φορές πρωταθλητής NBA και με ύψος κοντά στο 2,13cm  καρφώνει με ποσοστό 5,5% στη καριέρα του. Ο "δικός μας" (Ευρωπαίος γαρ) Dirk Novitzki με ύψος 2,13 κάρφωνε πέρσι με συχνότητα 1 κάρφωμα κάθε 8 παιχνίδια.

Τα ποσοστά των καρφωμάτων μεγαλώνουν όταν ο παίχτης δεν έχει μεγάλη ποικιλία στα τελειώματα του και όταν δεν μπορεί να κάνει shoot από μέση απόσταση. Έτσι σε αυτή τη κατηγορία έχουμε τον μοναδικό Shaq O'Neil με 21% στα καρφώματα.

Το τελικό συμπέρασμα και συμβουλή ίσως προς τους νεότερους είναι απλή. Ξεχάστε το κάρφωμα. Μάθετε καλή τεχνική στο shoot και τιθασεύστε την μπάλα οδηγώντας την στο καλάθι από μακριά.
Ακόμα και αν κάποιος έχει ύψος και δύναμη καλό είναι να αποκτήσει την τεχνική του καλού shoot (αλλά και του ball control) αφού πλέον το μπάσκετ δεν έχει κλασσικούς center σαν τον Shaq αλλά παίχτες με ύψος και δύναμη center που συμπεριφέρονται σαν Small Forward.

Ακολουθεί η ανάλυση από το Pro Shooting System:

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου