Κυριακή, 15 Απριλίου 2012

Σκελετός


Το σημερινό βράδυ θυμίζει κάτι από τα παλιά. Εγώ κάθομαι στην καρέκλα κοντά στον υπολογιστή μου και απέναντι μου ο γνωστός σκελετός που με είχε επισκεφθεί πολλές φορές κατά το παρελθόν σε παρόμοιες καταστάσεις. Ατάραχος και ψυχρός με ένα τσιγάρο στο χέρι και τα σκελετωμένα του πόδια σταυρωμένα περιμένει να του μιλήσω με στωική υπομονή.
"Ήρθες πάλι;" του είπα κάπως απρόθυμα.
"Πάντα εδώ είμαι. Δεν έφυγα ποτέ"
"Δεν έχω να σου πω τίποτα σήμερα" του είπα υποκρινόμενος ότι δεν συμβαίνει τίποτα. Όμως αυτός με ήξερε καλά. Ήξερε ότι είχα να του πω πολλά.
Έσβησε το τσιγάρο του στο τασάκι και με τεράστια αυτοπεποιθηση μου είπε
"Σε ακούω"
"Τίποτα, πραγματικά τίποτα...Αλλά να...βλέπεις δεν έχει φύγει ποτέ απο μέσα μου. Και σήμερα την είδα ξανά."
Ο σκελετός σηκώθηκε, έβαλε ένα ποτήρι ουίσκι και μου το προσέφερε.
"Πιες ένα. Θα σου κάνει καλό"
Εγω διστακτικά στην αρχή έπιασα το ποτήρι όμως με το που έφτασε στο στόμα μου το υγρό εξαφανίστηκε. Πράγματι είχε δίκιο. Ένιωσα καλύτερα.
'Ήμουν έτοιμος να του ζητήσω άλλο ένα όταν μου είπε "Ένα μόνο αρκεί για σήμερα."
"Τι είναι αυτό που σε κάνει να την κρατάς ακόμα μέσα σου με τον ίδιο τρόπο που την κρατούσες πριν κάποια χρόνια;" με ρώτησε.
Θα ορκιζόμουν ότι πριν μου κάνει την ερώτηση ήξερα τι θα του απαντούσα όμως εκείνη την στιγμή καμία απάντηση δεν μου φαινόταν αρκετά σωστή.
Ψέλλισα ένα κοινότυπο "Δεν ξέρω" και ένιωσα το κενό της άγνοιας μου να με συνεπαίρνει.
"Εσείς οι άνθρωποι ποτέ δεν ξέρετε. Γι αυτό φωνάζεται εμάς του σκελετούς για να σας βοηθήσουμε. Όμως κι εμείς είμαστε ένα παροδικό παυσίπονο."

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου