Τρίτη, 3 Απριλίου 2012

Βροχή

Ήρθε σήμερα η βροχή για να θυμίσει στον ήλιο ότι δεν είναι μόνος του.
Όταν λοιπόν άρχισε να βρέχει έκλεισα όλα τα φώτα του δωματίου μου ακόμα
και εκείνα τα μικρά λαμπάκια που προδίδουν την ζωή των ηλεκτρονικών συσκευών
και ξάπλωσα στο κρεβάτι και χοροπηδούσα μέσα στο μυαλό μου πότε στο ένα και
πότε στο άλλο θέμα

Είχα καιρό να βρω χρόνο να το κάνω αυτό. Να σταματήσω να σκέφτομαι με βήματα
ορθά και να αρχίσω τα χοροπηδητά όπως έκανα παιδί. Το μυαλό μου όμως σταμάτησε
σε μία σκέψη. Σε αυτήν που σταμάτησε και πριν μερικά χρόνια. Φοβήθηκα λοιπόν
πως η κατάθλιψη θα ερχόταν ξανά αν συνέχιζα αυτή τη σκέψη και προσπάθησα να
πηδήξω σε άλλο κλαράκι...Όμως όλα τα κλαράκια από εκείνη την στιγμή και μετά
είχαν το ίδιο σχήμα, το ίδιο άρωμα και την ίδια γεύση στο στόμα μου.

Παραδόθηκα λοιπόν κι εγώ σε αυτήν την επικίνδυνη σκέψη μιας και ξέρω πως θα
με ακολουθεί για πάντα. Ομολογώ πως ξαφνιάστηκα όταν αντιλήφθηκα ότι δεν είχε
αλλάξει τίποτα...

Ναι ξέρω...από τότε το αίμα μου έχει μπολιαστεί με αρκετό αλκοόλ και διάφορα
άλλα που βοηθούν το μυαλό να ανασταίνεται όποτε το χρειάζεται όμως η "σκέψη"
ήταν ακριβώς η ίδια. Η μελωδία της βροχής με κρατούσε στη "σκέψη" και εγώ
όπως ο εθισμένος σε βλαβερές ουσίες που το ξέρει ότι του κάνουν κακό όμως
συνεχίζει να τις καταναλώνει συνέχιζα να ζω στη "σκέψη".

Ξέρω πως η "σκέψη" έχει τελειώσει όμως τι θα ήταν μια ζωή χωρίς την επικίνδυνη
μα γλυκιά "σκέψη"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου